DailyGoal.gr Logo
Elena Hotel
14/05 Κοινωνια Η παρλάτα του θανάτου

Η παρλάτα του θανάτου

Επίθεση στον Βασίλη Αυλωνίτη για ένα νούμερο επιθεώρησης το 1931!

Κείμενο: Άγγελος Μενδρινός  |  Δημοσίευση: 14/05/2015 10:05

Το 1931 ο Βασίλης Αυλωνίτης ήταν μόλις 27 χρόνων. Στο θέατρο «Περοκέ» γνώριζε μια από τις πρώτες του θεατρικές επιτυχίες. Στην επιθεώρηση! Ήταν μια παρλάτα που σατίριζε τον τότε πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο και κάποιους στενούς του συνεργάτες που είχαν κατηγορηθεί για ανάμειξή τους σε υποθέσεις διαφθοράς.


Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Η Βραδυνή" την επομένη της δολοφονίας

Ήταν Σάββατο βράδυ, λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Ο Αυλωνίτης είχε ολοκληρώσει το νούμερό του. Οι θεατές τον είχαν καλέσει και πάλι στη σκηνή. Εκεί συνέχιζε τη παρλάτα του με ακόμη σκληρότερους στίχους. Κι έλεγε...
«Από τον Βενιζέλο βγήκε η αλήθεια,
Κι από τους υπουργούς τα κολοκύθια,
Από τους πολιτσμάνους το πλημμέλημα
Και από το Μαρή το... έλλειμμα
Από τον Γαλόπουλο η... αθωώτης
Κι από το φιλότιμο ο Καραπαναγιώτης»

Αναπαράσταση της στιγμής της επίθεσης από τον τύπο της εποχής

Μόνο που εκείνο το βράδυ δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το νούμερό του. Ξαφνικά πήδηξε επάνω στη σκηνή ένας τύπος με άσπρο ψάθινο καπέλο. Ταυτόχρονα άλλα τρία άτομα ανέβηκαν κι αυτά κρατώντας ρόπαλα.
Ο κόσμος που είχε γεμίσει ασφυκτικά το θέατρο νόμιζε ότι κι αυτή η σκηνή ήταν μέρος της παράστασης. Άρχισε να γελά και να χειροκροτεί. Ο Αυλωνίτης όμως έτρεξε γρήγορα να κρυφτεί πίσω από τη σκηνή. Οι περισσότεροι από τους εισβολείς τον ακολούθησαν γκρεμίζοντας τα πάνινα σκηνικά. Ο εισβολέας που είχε μείνει στη σκηνή έβγαλε περίστροφο κι άρχισε να πυροβολεί. Ένας τεχνικός έπεσε νεκρός. Άλλοι τρεις τραυματίστηκαν.


Ρεπορτάζ της εφημερίδας "Ακρόπολις" για τη δολοφονία

Στη πλατεία επικράτησε πανικός. Ο αστυνόμος Ξύδης που βρισκόταν εκεί ως θεατής προσπάθησε να ανέβει στη σκηνή, αλλά παρασύρεται από το πλήθος που τρέχει προς την έξοδο. Με δεύτερη προσπάθεια καταφέρνει όχι μόνο να φθάσει στη σκηνή, αλλά και να συλλάβει έναν από τους τραμπούκους. Τον δολοφόνο τον είχε συλλάβει ένας δεκανέας του στρατού που παρακολουθούσε τη παράσταση στη τελευταία σειρά.

Ο Αυλωνίτης κατατρομαγμένος και χωρίς να ξέρει ότι οι δράστες της επίθεσης είχαν συλληφθεί κατέφυγε στο γειτονικό στέκι ηθοποιών και δημοσιογράφων, τα «Καλάμια». Εκεί όλοι τον προέτρεπαν να πάει να καταθέσει στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Δημοσιογράφοι και ηθοποιοί τρόμαξαν να τον πείσουν ότι δεν διατρέχει κίνδυνο.

Η κηδεία του 35χρονου τεχνικού του θεάτρου Παναγιώτη Μωραίτη εξελίχτηκε σε αντικυβερνητικό συλλαλητήριο. Παράλληλα η αντιπολίτευση ζητούσε την παραίτηση της κυβέρνησης.
Σε δίκη οδηγήθηκαν έξι άτομα. Η πιο ηχηρή παρουσία ήταν αυτή του Παυλή Γυπάρη, οπλαρχηγού από τη Κρήτη που είχε αναμειχθεί και στη δολοφονία του Ίωνα Δραγούμη. Η αστυνομία τον καταζητούσε μάταια. Επέλεξε να εμφανιστεί τη μέρα της δίκης.


Ρεπορτάζ εφημερίδας της εποχής για την κηδεία του Μωραίτη

Έπειτα από μαραθώνιες συνεδριάσεις του Κακουργοδικείου που άρχισε τις συνεδριάσεις του στην Αθήνα, αλλά, για λόγους ασφαλείας τις ολοκλήρωσε στη Χαλκίδα, βρέθηκαν ένοχοι και καταδικάστηκαν σε επτά χρόνια φυλακή ο Ανδρέας Δικώνυμος, από το περίστροφό του σκοτώθηκε ο άτυχος τεχνικός και ο Κώστας Σταφυλαράκης. Οι υπόλοιποι αθωώθηκαν.

Όσο για την παράσταση το θέατρο έμεινε κλειστό για λίγες μέρες, λόγο πένθους, αλλά όταν άνοιξε και πάλι οι συντελεστές του συμφώνησαν να... στρογγυλέψουν τα νούμερα που μπορεί να εξαγρίωναν τους οπαδούς των σατιριζόμενων.


Η καταχώρηση των θεατρικών παραστάσεων σε εφημερίδα της εποχής. Διαβάστε τη σημείωση δίπλα στο θέατρο Περοκέ. Γράφει:"Αργεί λόγω της δολοφονίας"

 

Άλλωστε λίγες μέρες αργότερα το ίδιο το σωματείο των ηθοποιών, αλλά και ο σύλλογος θεατρικών συγγραφέων αποφάσισαν να εφαρμόσουν ένα είδος προληπτικής λογοκρισίας.


Ο Βασίλης Αυλωνίτης για την επίθεση

Ο Βασίλης Αυλωνίτης την εποχή των γεγονότων. Ήταν ένας ιδιαίτερα γοητευτικός άνδρας

Οι εφημερίδες της εποχής έδωσαν μεγάλη έκταση στο γεγονός. Ο ίδιος ο Αυλωνίτης έγινε το κεντρικό πρόσωπο. Ο ίδιος περιέγραψε τη σκηνή έτσι όπως την έζησε:
«Είχα τελειώσει το νούμερό μου και μπήκα στη σκηνή, αλλά επειδή οι θεατές χειροκροτούσαν και εφώναζαν «μπιζ», ξαναβγήκα και συνέχισα τα κουπλέ. Όταν έφθασα στο στίχο:
Από το φιλότιμο βγήκε ο Καραπαναγιώτης, έκανα τον χαρακτηριστικό ειρωνικό μορφασμό που με επιβάλει το παίξιμο, ρίχνοντας το βλέμμα του λοξά, στα δεξιά της πλατείας. Εκείνη τη στιγμή είδα έναν άνθρωπο από την πρώτη σειρά των καθισμάτων, με μαλακό ψάθινο καπέλο, παναμά, γκρί ρούχα και ξανθό μικρό μουστάκι, να έχει ακουμπήσει τα δυο του χέρια και το δεξί του πόδι στη γέφυρα όπου περνάει το μπαλέτο. Προσπαθούσε να ανέβει στη σκηνή. Στην αρχή δεν κατάλαβα τι ήθελε. Στη συνέχεια τον είδα μπροστά μου να κάνει κίνηση να βγάλει πιστόλι λέγοντάς μου:
- Πίσω ρε π... γιατί σε έφαγα.
Εγώ ψέλισα:
- Δεν φταίω εγώ ρε παιδιά, κι έτρεξα να φύγω.
Το περίστροφο κάπου σκάλωσε στη τσέπη του και πρόλαβα να σωθώ. Έπεσα στο έδαφος κι η σφαίρα βρήκε τον άτυχο Μωραίτη στο στήθος. Εγώ σύρθηκα μέχρι το αποχωρητήριο του θεάτρου. Μπήκα και κλείδωσα τη πόρτα. Έβγαλα και το ψεύτικο μουστάκι που φορούσα κι από το στενό παράθυρο...»

comments powered by Disqus

   ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ