DailyGoal.gr Logo
Elena Hotel
18/09 Mismatch Σας ευχαριστούμε...

Σας ευχαριστούμε...

Η «χρυσή» γενιά του 2005 έκλεισε με τις αποχωρήσεις των Σπανούλη, Ζήση και Μπουρούση και σαν ένας (ας μου επιτραπεί ο όρος)...μπασκετάνθρωπος θέλω να εκφράσω της ευγνωμοσύνη μου σε αυτή την ομάδα που με έκανε να γνωρίσω το μπάσκετ

Κείμενο: Αχιλλέας Μαυροδόντης  |  Δημοσίευση: 18/09/2015 18:36

Το Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας για την Εθνική μας τελείωσε σίγουρα με όχι τον τρόπο που θα θέλαμε όλοι εμείς που αγαπάμε την «επίσημη αγαπημένη», καθώς η Εθνική αρκέστηκε στην πρόκριση της στο προολυμπιακό τουρνουά του 2016. Το σημαντικότερο όμως μετά από αυτή τη διοργάνωση ήταν άλλο...

Μετά τον αγώνα με την Λετονία έσκασε η βόμβα... μεγατόνων καθώς Σπανούλης, Ζήσης και Μπουρούσης αποσύρθηκαν από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα κλείνοντας έτσι μια σελίδα στην ιστορία της Εθνικής, γραμμένη με τα πιο χρυσά γράμματα όλων των εποχών! Οι τρεις «σωματοφύλακες», όπως αρέσει σε εμάς τους δημοσιογράφους να αποκαλούμε αυτούς τους τρεις, ήταν οι τελευταίοι από την φουρνιά που το 2005, στα γήπεδα του Βελιγραδίου, κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό.

Τι σημαίνει με λίγα λόγια αυτό; σημαίνει πως ολόκληρη η φουρνιά των παικτών που έκανε πολλούς από εμάς να αγαπήσουμε την Εθνική και κατά συνέπεια και το μπάσκετ, πλέον το επόμενο καλοκαίρι θα δουν τις προσπάθειες της «Γαλανόλευκης» από τον καναπέ του σπιτιού τους.

Η αρχή έγινε με τον Κακιούζη το 2008, όταν και ο Παναγιώτης Γιαννάκης επέλεξε να μην πάρει μαζί του στο Πεκίνο και στους Ολυμπιακούς αγώνες τον τότε αρχηγό της Εθνικής. Από τότε πέρασαν 7 χρόνια με τους Παπαλουκά, Διαμαντίδη, Φώτση, Τσαρτσαρή, Χατζιβρέττα, Παπαδόπουλο, Βασιλόπουλο και Ντικουδη να αφήνουν ένας ένας το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους.

Φέτος οι... τελευταίοι αυτής της μεγάλης ομάδας είπαν το στερνό αντίο στην Εθνική, που τόσο πολύ αγάπησαν. Η κληρονομιά που αφήνουν πίσω τους... ΤΕΡΑΣΤΙΑ! Και η κληρονομιά αυτή δεν είναι μόνο οι τίτλοι και οι χαρές που δώσανε σε όλους τους Έλληνες...

Προσπαθήστε απλά να αναλογιστείτε πόσα παιδιά παρακινήθηκαν από αυτούς του τεράστιους παίκτες και πιάσανε μια μπάλα στα χέρια τους, όπως ακριβώς είχε γίνει και το 87΄ με τους τότε διεθνείς Γκάλη, Γιαννάκη και Χριστοδούλου να δίνουν το έναυσμα προκειμένου να ανθίσει τόσο πολύ το άθλημα στην χώρα μας.

Ως ένα από τα παιδιά που το 2005 γνώρισε και αγάπησε αυτό το άθλημα λοιπόν θέλω με όλη την δύναμη της καρδιάς μου (και πιστεύω πως δεν είμαι ο μόνος που το θέλει αυτό...) να πω κάτι σε αυτούς τους παίκτες...

Σας ευχαριστούμε...

 

comments powered by Disqus

   ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ